| تبليغات | X |
|
از میان دل بی تاب من
|
فیض روح القدس ار باز مدد فرماید دیگران هم بکنند آنچه مسیحا می کرد
روزها حادثه اند گاه آنقدر بزرگ كه گرفتاري دنيا دارند يا چو تجديد بنائي كه بگنجايش دل نرمي ايمان دارد باورت هست دل لرزاني از نگاهي كه ز قولي شنود پر سئوال است و به خود زل زده است تا كه در خود شكند وهمي را اين نفس بسته هزاران دل آزاده بخود تا به تجديد عبوديت آنها گرود اين دم از زنده شدن بار دگر مي گويد تا كه اثباتگر روح سمائي گردد من زتشويش شدن مي پرسم كه چرا پدري دست پسر را به موازي گيرد و فراموش كند دختري را كه ز گرماي تنش روح گرفت و به زائيدن بكري تن داد در پس معركه است من از اين سنگدلي مردان كه فقط حق خدائي دارند فكر آشفته ي اين حادثه ها را دارم 4/10/1390 [ دوشنبه پنجم دی 1390 ] [ 1:46 ] [ ح.و. ( آرمان ) ]
[ ]
دل به يلداي تو شد، مويت ببين آن كمند ناز گيسويت ببين تو كه زنداني حكم شب شدي جرم از آن زيبائي رويت ببين گردرآن زنجيرشب طولاني است روز فردا را به دلجويت ببين تو سرور مهر و عشق آذري نورها تابيده از سويت ببين آن سوارشب شكن با تير عشق مي رسد شاهانه در كويت ببين روز مي آيد هواي تازه اي جان فزا و باز، از بويت ببين هر شب يلدا پر از اميدهاست ديوكش در جام تابويت ببين 30/9/1390
[ جمعه دوم دی 1390 ] [ 6:50 ] [ ح.و. ( آرمان ) ]
[ ]
۱- پاسخ انتظار من ديار خويش را بيگانه ديدم بادلم گرچه خودرا گرد آن پروانه ديدم با دلم سردمهري ديدم ازآن دستهاي بي نشان خويش رادر چشمشان ديوانه ديدم با دلم انتظارم غيردلخواهي چه بودآنجا كه من پاسخي بس ناجوانمردانه ديدم با دلم روزگاري صحنه هاپر بود ازبازي و عشق حا ليا شرحي از آن افسانه ديدم با دلم درس ما و فكر ما و كار ما آزاد بود بندها بر اختيار خانه ديدم با دلم آرمانم وارهيدن زين كلاف و بند بود آرزوئي دور از جانانه ديدم با دلم 10/9/1390 ۲- شرط پيمانه صدايم گيج مي پيچد درون قاب اين خانه كجا بيرون برد روزن صداي ساز ديوانه ز بي رنگي مقابل دور مي بينم كه ديواري كشيده سربسر با رنگهاي خام و بيگانه فراري نيست،ماندن هم نمي ارزدكه دل بازي نه اينجامي شوي عاشق،نه بيرون حال جانانه خرابي بي بساط عشق، نشسته پاي سكوئي نمي داند كه معشوقي نشيند دربرش يانه نگفتندش كه قانوني ترا در راه مي سنجد به وزن ترك تسبيحي كه پوچي داشت هردانه چه بالا بود آرماني كه با آهنگ دل خواندند اگر با ما سر سازي، بزن نوشي و پيمانه 13/9/1390
[ شنبه نوزدهم آذر 1390 ] [ 3:5 ] [ ح.و. ( آرمان ) ]
[ ]
|
درباره وبلاگ  قاصدك را گفتم : به پيامي ز بر دوست خوشم گفت آنگه كه صبا تن به گلها سايد نغمة مرغ سحر را بشنو تاسپيده چشمم به سرشاخة ی باغ خانه خيره از پنجرة كوچك دل باقي ماند |
يلدا
يلدا بلندي شب گيسوانش را با تاب و پايداري مهرش از پنجره اميد آويخت تا عشق به رهائي؛ ازآن بالا آمده ، سرزمين آفتاب خفته را؛ به روز رساند و جاودانه تر . 
شاید دیر نوشتم ، اما بنظرم بعضي از چيزها تاريخ مصرف ندارند