مینهم گام دراین لحظه که باز     عشق می آید و هستی با ناز

سال نو گردد و جان تازه شود     هموطن شاد بزی سرافراز

سال نوبرهمگان مبارک  شاد  باشی 

دل بیتاب به خاموشی رفت

اینک ، آری

بفراموشی رفت

یک زمانی خندید

گه درازی شبی را بگریست

نک انگشت و لب خویش گزید

طعم تلخ فریاد

که سکوتش میداد

در مخ سرد چشید

آه از این همه درد

که ز آغوش غزلخوانی او

خسته چکید

***

از من بگذرید ، و از گناه نیامدنم ، نیامدن در این حال و دنیا مجازی ، که زمانی می سرودمش ، و ترانه ترانه اش را زمزمه گر بودم . اینک ...اینک فصلی از یک تنهائیست ، و اجبار بی تو ماندن .

یاران مرا ببخشید . آمدم درفرصتی کم  و در مهلتی بازیافته عاریتی . خواندم تمام آنچه را که بدلشادیم نگاشته بودید . حتی نتوانستم بیش از یکی دو تای آنها را جوابی دهم .

شاید وقتی دیگر .......

 و تا گاهی دیگر

                         بدرود

نه اينكه فراموش كرده باشم که 10 مهر تارنمايم كودكي يكساله شد و خود من همپايش يكسال پير تر. نه يادم نرفته بود ، اما كه سبك و سنگين نمودن اين يكسال مرا در سكوني مات فرو برد، كه گاه بي‌پاسخم در خويش مينشاند، و گاه در رخوتي از يك حس شايد بيهوده طي كردن.  اما كه بايد مينوشتم . نه از گذر عمرم . از اين دنياي مجازي يكسالگي‌ام . بايد اعتراف كنم كه تحولي را در من پديد آورد . و مردد در اینکه چه بنویسم . شعر با نثر؟ خاطره یا داستان ، بالاخره بايد بنويسم . از پست هاي قبلي ام پربارتر و شادابتر ، يا دلگير و غمناك ؟ به صفحات پيشين در پرسش و پاسخهاي هر پست رجوع كردم و اين سروده را كه روزي با الهام از پرواز دل صاحبدلي صبا نام برگزيدم  كه بي مناسبت با پرواز دلم دراين دنيا مجازي و  حقيقي نبود . و اگر چه رنگ و روئي عرفاني دارد ليك از ديدگاه خودم ، تعريفي بر بزرگترين حس آدميت دارد .

                                        پرواز دل

مرغ دل ميخواست پروازي كند        پر گشايد در جهان بازي كند

رد هر استاد كاري را گرفت     محكم و زيبا پري ميخواست سفت

بر يكي رنگين كمان گفتش بنه         آن يكي را صد ستاره كن يله

از دگر آبي دريا را نشان                نقش پرميجست زآبي آسمان

ماهري را خواست كوهي را نهد      ازستيغش نورخورشيدي جهد

جنگلي را گفت نقاشي كنند                  راه آن از ابر آبپاشي كنند

ماه را بر اوج دريا شبنما                موج زن بنما ودرساحل رها

دشتهائي را بكش از رنگ سبز      پرشكوفه كن درختان را به رز

كهكشاني رابپوشان چون عروس    معني چشمك ستاره بوس بوس

بال را گفتا چنان نرم وظريف     از صبا سازيد چون او هم لطيف

گر نسيمي خواست ازآن پر دود  بانك چنگ وعود و ساقي سررود

آن سفارشهاهرآنچه دل بخواست    گفت واستادان بر آوردندراست

مرغ دل پرواز را آغاز كرد           در زمين و آسمان پرواز كرد

سير دنيا كرد با پر ماهري                هر كجا را ديد اما ظاهري

عاقبت برشاخه اي عريان نشست خسته بال خويش راازخودگسست

گفت هيهات وبناليدش كه هي         من چرا ميخواستم اينرا به كي

بال دلخواهم نه اين چندرنگ بود      سير دنيايم مگر در سنگ بود

اين فلك درگردشم همراه نيست    زين سياحت كارمن جز آه نيست

من پري ميخواستم سيمرغ وش  رنگ دررنگ وفروزان شعله كش

اوج گير و دور پرواز و بلند            بر سرير هور ومه بندد كمند

خواستگاه خويش را پيدا كند         ني دراز خويش دست از پا كند

اشك ريزان خسته شد ازحال خود       التماسي كرد از آن بال خود

كاي ترا من خواستم من ساختم        گرچه در آزي كه كردم باختم

اينك اين جانم بگير و دور بر          جسم بي مقدار من در گور بر

چون نميجويم بهشت خويش را       هرچه پيش آيدنهم سر پيش را

مرغ دل پرواز را از ياد برد           آن همه روياي پيشش باد برد

هر بلور اشگ را دامن بزد               در چم اندوه خود شيون بزد

مات ماند وسر ببالا كرد باز                راه دور آسمانها ديدو راز

نااميد خسته درخود شد فرو             سوي جانخواهي دل آورد رو

ناگهانش دستي ازدل گشت باز         چتر دلگرمي ورا شد بر فراز

جان مرغك را نهاد اندر ميان        گفت كاي معشوق من آرام مان

من ترا پرورده ام تو بال را              از ازل ميدارمت تو حال را

ليك هر گه رو بسوي دل كني         بال هستي گرد را حاصل كني

مرغك بيچاره آهي زددرست      گفت اورا كه چه بودي از نخست

گفت من مهرم همان بال دلم           آن حقيقي عشق و آن حال دلم

هر زمان با تو شوم همراه تو           با تو در پروازم از يك آه تو