ایران من

در آدينه هاي برفي فرصتي بود و گشتي بر

تارنماها و دلنوشته ها . مهر انديشه اي را يافتم از ديار

هميشه سبز شمال . زاد مهری ايران دوست كه سروده

بود به زيبائي وطن را :

در خون منی که می خروشی

درجام من از خوشی چه جوشی !

شعرتو سرود میهن ماست

پیوسته به گوش ما سروشی

.................

رخصت گرفته به پيشبازش زشور دست داده ، شتابان

هم آوا شدم سرودة ايران من را .

پيشكش به تمام ميهن پرستان اين بوم كهن ، كه

هماره به بزرگيش كوشند و هميشه ازميان كورسو روزن

پيدا در پنجه هاي دشمنان بربرپيشگي و ناداني ، نگارندة

فر و شكوهش باشند.

ايران من

هر گاه دل مرا سروشي

بر اوج برد زجام نوشي

كاي زاده بخاك مهرباني

كزخون دلش چنين بجوشي

بانكي برسان به بام دنيا

ازجان تو برآورش خروشي

ايران من است اين گوهرخاك

چشمي اگرت باشد و گوشي

كش بافته اين جامه نياكان

برسبز و سفيد و سرخ پوشي

تابنده بود هور به پشتش

برناتبد اهرمن وحوشي

زين مهر و نژاد ميهن ماست

هر فخركه برجهان فروشي

ننگ است اگر به سربلندي

بر فر و شكوه آن نكوشي

مهر دلتان یاورتان

تارنمای دوست زادمهر http://www.mehrafrin.blogfa.com./

2 نوشته شده در سه شنبه هجدهم دی 1386ساعت 16:56 توسط ح.و. ( آرمان ) |

درود

این بار با دو سروده خدمت رسیدم تا تمثیل ( موش تو سوراخ نمیرفت جارو را هم بست به دمش ) مصداق پیدا کند . چه باید کرد که پس از سالها با خود و دل تنها گفتن ، اين مجازي نامه فرصت پيدايش داد . بويژه بينشي كه از منت محبت شما ياران يافته ، چرا كه چشمتان را خسته ميسازيد بر اين بافته .

2 نوشته شده در یکشنبه دوم دی 1386ساعت 6:50 توسط ح.و. ( آرمان ) |