آنچه را که به اینجا نگاشتم گزیده ایست از بلند تر ابیاتی که سالها

پیش سرودم . آوردم تا به لطف بخوانید و به مهر بدی هایم باز

گوئید . تا به خویش به سازم . سپاسگزار گذر و نظر شمایم  

                             بخوان کلاغ

حالا كه رفته است قناري ازين ديار

                                     حالا كه مرده است نگه در ره بهار

اينك بخوان كه توئي بر صبا سوار

                                      آري كلاغ بخوان زگهواره تا مزار

                                           ÷÷÷÷÷÷

آري بخـوان كلاغ همه در غريو غم

                                      بهر دلي كه تنـگ بود از نبود هم

حالاكه نيست شادي مرغ سپيده دم

                                         آري بخوان ازاين درد بيش وكم

                                           ÷÷÷÷÷÷

تنهاتومانده اي دراين بيشه ها كلاغ

                                     بااين سكوت مبهم جامانده بي فراغ

بـا يـادگـاري سـردي نشـان ز داغ

                                         باخشكدانه هاي نمايان شده بباغ

                                            ÷÷÷÷÷÷

هيچ از نشاط و شور نشاني بخانه نيست

                                       ديگربه گفتن و ماندن بهانه نيست

پژواك را ساز و نواي ترانه نيست

                                      آري بخوان كه بغيرت نشانه نيست

                                            ÷÷÷÷÷÷

از يـاد بـرده انـد همـه دور عاشقي

                                      ازحال وروزرفته دگرشورعاشقي

زان عيش پيش مانده فقط جور عاشقي

                                     باهر صدابخوان براين گورعاشقي

                                          ÷÷÷÷÷÷

ازسازوبزم عشق سرودي نمانده است

                                       آهنگ آشناي درودي نمانده است

بر قله هاي عزم صعودي نمانده است

                                       دست دعاي  عبودي نمانده است

                                           ÷÷÷÷÷÷

تو ديده اي به عمر بهاران كوچه را

                                       دستان مهر بسته ياران كوچه را

آواز خواندن  حـريفان كوچه را

                                  حالا بخوان بسوگ سواران كوچه را

                                          ÷÷÷÷÷÷

توديده اي كه مهر عدو رازمين كشيد

                                   عاشق به حق دلبرخوددركمين كشيد

گل ژاله سپيده دم برجبين كشيد

                                  شادي بخنده اي لب از نازنين كشيد

                                           ÷÷÷÷÷÷

يادش بخير بوسه باران به گلستان

                                آن وعـده هاي خوش كه بستند دوستان

آن گشت هاي روزوشب خاطرگران

                                     يادش بخيربادفروزان شب اختران

                                           ÷÷÷÷÷÷

ازيادبرفت كه صدرنگ گل هم يك رنگ داشت

                                 نقش چمن بساط فراوان قشنگ داشت

هر پرده زن آتش شوري به چنگ داشت

                                   كوآن دلي كه فكرتنعم زجنگ داشت

                                            ÷÷÷÷÷÷

گرگرسنه بخواب شدازشرم بي ريا

                                       صد مشتري بخريدش به يك نـدا

اينك هـزار تشنـه زارند و بي نـوا

                                      گه يك توان خريده برآرديكي دوا

                                            ÷÷÷÷÷÷

ديدي توهم كه نور زدلهاي ساده رفت

                                    آن عشق سروناز زشاخ فتاده رفت

آن شهسـوار مهـر ز يغمـا پيـاده رفت

                                   هيهات كه آن همه مستي زباده رفت

                                             ÷÷÷÷÷÷

 حالا بجاست بلبل خشكيده در قفس

                                       آهو ز تير قهر خفا ماند از نفـس

روئيد بر نهال وفا شاخه هاي خس

                                اين گاه گاه توست كلاغك بخوان برس

                                           ÷÷÷÷÷÷

 آنراكه بيش توان خرد مال سرخوشي

                                      هردم بسربرد دراحوال سرخوشي

پيـرايه ها بفخـر كنـد يال سرخوشي

                                       پابسته را بنمـايد فال سر خوشي

                                            ÷÷÷÷÷÷

آسان خوري زستم چوب نامراد

                                  بيدادچون رواست چه كس ميرسد بداد

ازيادرفته مهرو وفا زين كهن نژاد

                                   جز زور ودرد وكين  نيارد كسي بياد

                                          ÷÷÷÷÷÷

رهرونموده گم ره خود درسياه روز

                                       آتش گرفته اند از اين خشكي تموز

زين قافله مشعل عشقي نشد فروز

                                     گويندبرمن وما زين جفا توهم بسوز

                                         ÷÷÷÷÷÷

بي سبزه اين دشت زمرد سراب گشت

                                       آبادي شمـال و جنوبم خراب گشت

آن آرمان كشت بهاران برآب گشت

                                  اين خاك تشنه زآتش نفرت كباب گشت

                                         ÷÷÷÷÷÷

اكنـون ز نـاي زمينـم تـو نـاله كن

                                    صدقطره اشگ در دل لاله زژاله كن

فرياد دادخواه جوانش حـواله كن

                                       از اشكهاي خون شده بـالا پياله كن

                                         ÷÷÷÷÷÷

آري كلاغ دگربخوان قار وقار وقار

                                     درگوشهاي اين بخواب رفته روزگار

 يعني كه نيست بر كف ملك تواعتبار

                                       باری بخوان  هركه بداند زسهم كار

                                         ÷÷÷÷÷÷