| تبليغات | X |
شب داغ
زآتش كهن ديارم
بار ديگر به جهان برتابم
آتش از بته بپادار كه بايد باشي
چون هزاران دگر
بته اي با ريشه
در دل پاک زمینت
عشقت
آتش از بته بپا دار كه باز اين شب داغ
يادگاران ز رسوم پدران من و تو پابر جاست
و بخوان
شب چهارشنبه سوري
آي بته بته بته
آتش از بته بپا دار كه تا دختر نوروز كهن
خود جهازي ز گل و سبزه و عشق
بهر تو از همين شب چيند
فال گوشي گويد
من شنيدم همگان مي گفتند
كه زني تيغ پي مزرعه را
تا برآري ز بن بته اصل
ناخلف هرزه علفهاي سياه خانه
بنگر
هر سه كنجي در و كوچه و باغ
جان پناهي شده فالگوشان را
كه همه مي شنوند
عابران زمزمه دارند چنين
آن حرامي كه ز بيگانه توانمند شده است
سال نو مزرعه را ترك كند
وزمين شخم دوباره خواهد
بنگر مزرعه و باغچه از گرمي اين آتش تو
زنده ميگردد باز
برجه از آتش سرخ و برگو
سرخي خون شده از روي پراز عشق زمن
زردي قهر تومال همه اهرمنان
كه دل گرم ترا سالها دزديدند
وبخود باليدند كه دگر
داغي و گرمي ز تو و ذهن همه رخت ببست
گوش كن زمزمه قاشقها
كه خورد بر دل هفتاد هزاران كاسه
پرشده از غم وخون
ليك لبريز شوند
از بجا گشتن نقل همت
وبپا داشتن مشعل شوكت
ز تو اي آتش مهر
همصدا با شررت بانك برآور
شب چهارشنبه سوري
من بته و تو بته
همه زمينم بته
آي بته بته بته
آي بته بته بته
از ميان دل بيتاب ترا مي نگرد
چشم تو نافذ بود
كه دگر سبزه و گل هيچ تماشائي نيست
من گناه سخن خويش برايت گفتم
و تو از عمق درونم
واژة گم شدنم را خواندي
وصبوري مرا
كه زماني همه را مات نمود
به نگاهي كوچك
چون پري در دستت
لرزاندي
آه من چه دزدانه ترا حس كردم
وچه دزدانه نگاهم
به سراپاي بلندت مي گشت
وتو از گوشه لبخند گلت
عطر اقاقي هارا
درفضا پاشيدي
تا مرا خواب كني
نقش لبخند ترا همة نقاشان
روي سطحي كه به پهناي خيالم ماند
از طلوع رنگ زدند
اينك اينك من واين بستر سرد
بي تو درهم شده ايم
واز اين گوشه بالين چروكيده بخود
لب پربار عسل گويت را
وه چه دزدانه به لب مي گيرم
ودر اين كنج فررو رفته پوچ وخالي
چشمم از سقف
بدنبال لقائي از توست
آه من دزدانه
فكر بالين ترا مي دزدم
تا مگر خواب دلم
كه پريدست درون باران
به پس پلك شبم بنشيند