باز هم از گذشته 

گرچه هدیه ایست که اگر پذیرا باشد همیشه ادامه خواهد داشت  

هدیة گلدان

ناگهان تنهائيم را با خودم تقسيم كردم

با خودم گفتم كه تو

خانة خالي دل را چاره كن

آخر آن شاخه كه در گلدان خانه سر برد

قطره آبي را به هستي لازم است

تا نخشكد در فراموشي و قهر

تا نميرد در برودت هاي مهر

با نگاهي پاسخم داد

                                                            كه دل

خود به تنهائي خوش است

بهر گلدان هم بدادم هديه اي

قطره قطره

كوچك و ناقابل

                     امّا

                          اشک گرم

یاداشت های روزانه ام را دفتری لازم بود . سررسید کوچکی درروز ۲۶/۱۲/۸۶ فراهم آمد . چون جلد گشودم تا از همان روز آغاز کرده و بنویسم ، یکروز گذشته بود . حیفم آمد که روز قبل را (۲۵/۱۲/۸۶ ) خالی رها کنم . نگاشتم :

..... به دفترم 

امروز ترا نخريدم

فردا

     آغاز دفتر است

اما هميشه صفحه اول گذشته است

هميشه دير به فردا رسيده ام

هميشه

       پس زده ي يك ورق شدم

آينده هم هميشه بدنبال رفته است

امروز هم

             كه عقب مانده ام ز روز

26/۱۲/86 

اینک ره آورد سفرم را  از میان دل بیتاب خالصانه پیشکش یاران می نمایم . اگرچه ممکن است از حوصله بیرون گردد که پیشاپیش پوزش میخواهم

 ............. آغازدفتر سفر

هر روز انتظار

هر شب فريب بعد

خالي كنم دل خود را زواهمه

                          با انتخاب پوچ

بجاي آنكه بدانم چه ميشود

راهي شوم

بهتر كه بغض كنم در سراب ها

شايد كه اين سفر

بيرون كشاندم ز هجومي كه طعنه داشت

با آنكه رخت زمين رنگ مي شود

اما كه سوز يخ

در انتهاي كوچه ما

                      بسته راه را

26/12/86

.............شعری و شعاری

آسان گرفته بودم اين دور را بشادي

                                                هيهات زان گرفته اي واي زانچه دادي

بي شك نياز باشد مارا زغمگساري

                                               چون ديگران نصيبي زين گرد راه بادي

اي عشق حسرتي شد دوران زندگاني

                                                بگذارتا بگردد زين پس بخواب و يادي

ديدي چه شد خرابات ديدي چه گشت ساغر

                                               آن شد خراب مسجد اين دست نامرادي

از درس زندگاني خوانديم فصل محنت

                                                   مشقي دگر نكرديم گشتيم بي سوادي

گفتم كه آرمانم شعريست يا شعاري

                                                      آبستن است دنيا پيدا نبد چه زادي 

                                           27/12/86  

.............. مهمانی حیاط خانه مادر

اين صبح

روي تخت مفرش

باريك استكان چاي

خورشيد از بن هر شاخه و نهال

گل ميكند

           به رنگهاي مختلف باغچه ي كنار

گنجشك بچگان

مادر خودرا

براي خوردن يك دانه ي زمين

                                     جيك ميزنند

آن قهوه اي كبوتر گردان كنار حوض

ترس مرا نديده

كم كم كنار مات نگاهم

                            از نان ميخورند

يك صف ز مورچه

از دكمه سياه لانه خود

تا روزن فرو شده در قاب يك اتاق

بر روي آجر ديوار طول دار

                                  يك دو روند

مهماني حياط خانه ي مادر چه دلگشاست

شوري بپاست

                زنغمه ي گنجشك و مور و كبوتر

                                                    در اين سرا

                                  28/21/86

................. هرچه سیه بود گذشت

شكفتن گل از لبت بهار من گردد

                                                    بخند گلم بجهاني كه يار من گردد

براي چشمك هرغنچه بلبلي خواند   

                                                 چوحال وسازخوشم ازنگارمن گردد

فريب ميخورم ازرنگهاي پرنشاط تو

                                                چه دلفريبي ات اي گل بكار من گردد

سواي اشك بهاري كه مي چكد ازدل

                                                        پياله خواه شقايق عيارمن گردد

مرابه تيك تاك زمان عادتيست گذرا

                                                     كه سال ثانيه ها بيشمار من گردد

گذشت هرچه سيه بودوسردي وبد بود

                                                      اميد زكهنه بفردا قرار من گردد  

                                       29/21/86

 ...........نوروز رسید  

همسايه ها همه در كوچه آب را             جاروكشند تا كه بشويند نقاب را

سرميزند بدل وقوس روي خاك             بلبل ببوسه ها گل نيمه خواب را

سبزي گرفت شاخه بادام وبيدها             از گردش نسيم برد سينه تاب را

آغازكرده اندهمه مرغكان كوچ        سيري كه فصل سردگرفتش شتاب را

ميخواندازنشاط بربوته هاي ناز           مرغي كه ميزندبدل گل خطاب را

باران مژده مژده بهم دست ميدهند         نوروز در رسيده بيفكن عذاب را

نوگشته منزل ماهي به تنگ آب         پرتاب ميكندسوي عكسش حباب را

پايان سوز سرد بباد سحر گهي             گل داده صورتي بروي كباب را

از دل نگاهي من بر شكوفه ها           پيداست روي آنكه برآرد گلاب را

                    1/1/1387

........

نوروز بر همه فرخنده باد