از مهر گفتیم و از یاری ؛ اينك نيز ياد ياري آنانرا داريم و عشقشان را

كه به تكرار ديگر نماياندند و باز هم مينمايند                                      

                                        غزلي هم ندا

دستها در كمر هم زده اند

وبه يك شور ندا سردادند

آه اي ملك قديم

دامنت پر شده از فرش سفيد

كه ز آزادي گلبرگ و شكوفه

                                       به زمين ميريزند

يكصدا ميخوانند

آه اي باغ كهن

رنگ سبز همة پرچين ها

رشد عشقي است كه با هر دانه

                                         از زمين ميخيزند

هم ندا مي سرايند غزل

كه ببين

موج سرخي كه زدل تا گل گونه جاريست 

جوشش حس بزرگي ز هزاران چشمه است

كز نوك نازك مژگان همه

                                    لبريزند

دست در دست هم و شانه به شانه دارند

بهر پيوند تو و آزادي

                             بر سرت گل ريزند

وترنم دارند

كاي ميهن

تير و كمان از آرش

پرچم از كاوه و عشق از فرهاد

نور را از خورشيد

دل بيباك ز شير

پاي در ميدانيم

عزم نابودي و بر هم زدن محفل دزدان داريم

من به آواز همه سرمستان

بانك بر خواهم زد

تا همه ديو وشان

                          زميان بگريزند

                                                       18/4/1381

در ميان سبز باران خوردة دشتي

پر از آواز جانداران

بر دل نماياند

در موي رگهايم

كه مي جنبد بدست هر نسيمي بكر

مرا با جفت مي خواند

به لب دارم

كه در سيريست در يادم

به لب دارم

 که ای...... رفته