قلم را قلم ناشده می شکست

                                        تبر آنچه برپا شده می شکست

 زطوفان هراسی نگیرد بخود

                                       دل موج دریا شده می شکست

 زجمعی که یک تن رهاگشته است

                                      ز خودکام تنها شده می شکست

 قدم های افتاده با همّ جان

                                   به راهی ز فردا شده می شکست

 سکوتی که رازش به دیوار گفت

                                       زفریاد پروا شده می شکست

 دلی راکه دادیم بردست دوست

                                    به پیمان امضا شده می شکست

 مرامی که نیکی خریدار بود

                                     به آئین پیدا شده می شکست

 دل آئینه دار خدائی چرا

                                    خدایان رسوا شده می شکست 

87/4/11

در خويش شكستم

ای اشک خروشنده ببار از دل مستم

                                   بر دیده فرو ریز بدانند که هستم

آهسته چرا ؟ شرم تو سوزاند رخم را

                            از جوشش بی صبر تو، من دیده نبستم

بگریخته می آئی و ترسیده و لرزان

                             فریاد بزن ازچه دل از خویش گسستم 

درد است نگاهی که به بن بست رسیدست

                               اینگونه پس پلک به بن بست نشستم

هرجا که گلی بود به شادیش چکیدم

                                در منع ستم خار، به گلخانه نرستم

غمبار ترین لحظه ی افتادن اشکم

                          آن ثانیه ای بود که در خویش شکستم 

87/4/10

      پی نوشت :

               تارنمای دیگری را برای درج دیگر سرایش و نگارش هایم آغاز نمودم.

 رخصت  فرمایند که با سرنامه شاخه ای اینک بجاست  http://noktehavagofteha.blogfa.com/ 

به پیشگاهتان آشنا سازم و امیدوار آن گردم که از نظر ارزشمندشان دریغ نفرمایند.

                                        رشک پنهان  

تو دلت خواست

كه همچون چمن آراي دگر

باغباني پر شور

بهر زيبا گري

گل و سرو و چمن و غنچه شوي

گفتمت اي توهمه ساية لطف

جنگلي هست رفيع

با درختاني چند

منتظر تا تو شوي

                        حافظي بر همشان

بنشيني به قد اسب سپيدي رهوار

بروي تا دل آن جنگل سبز

بانك برداري

                 آي .....

اين منم

             مأمنتان

اين منم

حافظ آن شاخه وبرگ و تنتان

گفتي آرام

               كه آري    آري

به طبيعت دل خود خو دارم

از گل وسبزه

ز دشت و دمن و كوه

ز ديرين ايام

                رنگ بر رو دارم

دگرت هيچ نگفتم

رشک وحسرت بدلم ماند

                                  كه اي جنگلبان

تك درختي كه اميدش تو شدي

دور از آن جنگل سرو

شاخه هايش

زتبرهاي جفا مي خشكد

برگهايش

زدم آتش خود كامي چند

بهر گرماي اجاقي ياوه

                           بي سبب مي سوزد

تو دلت خواست كه جنگلباني

                                      به بلنداي صفايت باشي

من دلم خواست

                      ز رشك و حسرت

باغبان دل من باشي و

                             پابند وفايت باشي