نه اينكه فراموش كرده باشم که 10 مهر تارنمايم كودكي يكساله شد و خود من همپايش يكسال پير تر. نه يادم نرفته بود ، اما كه سبك و سنگين نمودن اين يكسال مرا در سكوني مات فرو برد، كه گاه بي‌پاسخم در خويش مينشاند، و گاه در رخوتي از يك حس شايد بيهوده طي كردن.  اما كه بايد مينوشتم . نه از گذر عمرم . از اين دنياي مجازي يكسالگي‌ام . بايد اعتراف كنم كه تحولي را در من پديد آورد . و مردد در اینکه چه بنویسم . شعر با نثر؟ خاطره یا داستان ، بالاخره بايد بنويسم . از پست هاي قبلي ام پربارتر و شادابتر ، يا دلگير و غمناك ؟ به صفحات پيشين در پرسش و پاسخهاي هر پست رجوع كردم و اين سروده را كه روزي با الهام از پرواز دل صاحبدلي صبا نام برگزيدم  كه بي مناسبت با پرواز دلم دراين دنيا مجازي و  حقيقي نبود . و اگر چه رنگ و روئي عرفاني دارد ليك از ديدگاه خودم ، تعريفي بر بزرگترين حس آدميت دارد .

                                        پرواز دل

مرغ دل ميخواست پروازي كند        پر گشايد در جهان بازي كند

رد هر استاد كاري را گرفت     محكم و زيبا پري ميخواست سفت

بر يكي رنگين كمان گفتش بنه         آن يكي را صد ستاره كن يله

از دگر آبي دريا را نشان                نقش پرميجست زآبي آسمان

ماهري را خواست كوهي را نهد      ازستيغش نورخورشيدي جهد

جنگلي را گفت نقاشي كنند                  راه آن از ابر آبپاشي كنند

ماه را بر اوج دريا شبنما                موج زن بنما ودرساحل رها

دشتهائي را بكش از رنگ سبز      پرشكوفه كن درختان را به رز

كهكشاني رابپوشان چون عروس    معني چشمك ستاره بوس بوس

بال را گفتا چنان نرم وظريف     از صبا سازيد چون او هم لطيف

گر نسيمي خواست ازآن پر دود  بانك چنگ وعود و ساقي سررود

آن سفارشهاهرآنچه دل بخواست    گفت واستادان بر آوردندراست

مرغ دل پرواز را آغاز كرد           در زمين و آسمان پرواز كرد

سير دنيا كرد با پر ماهري                هر كجا را ديد اما ظاهري

عاقبت برشاخه اي عريان نشست خسته بال خويش راازخودگسست

گفت هيهات وبناليدش كه هي         من چرا ميخواستم اينرا به كي

بال دلخواهم نه اين چندرنگ بود      سير دنيايم مگر در سنگ بود

اين فلك درگردشم همراه نيست    زين سياحت كارمن جز آه نيست

من پري ميخواستم سيمرغ وش  رنگ دررنگ وفروزان شعله كش

اوج گير و دور پرواز و بلند            بر سرير هور ومه بندد كمند

خواستگاه خويش را پيدا كند         ني دراز خويش دست از پا كند

اشك ريزان خسته شد ازحال خود       التماسي كرد از آن بال خود

كاي ترا من خواستم من ساختم        گرچه در آزي كه كردم باختم

اينك اين جانم بگير و دور بر          جسم بي مقدار من در گور بر

چون نميجويم بهشت خويش را       هرچه پيش آيدنهم سر پيش را

مرغ دل پرواز را از ياد برد           آن همه روياي پيشش باد برد

هر بلور اشگ را دامن بزد               در چم اندوه خود شيون بزد

مات ماند وسر ببالا كرد باز                راه دور آسمانها ديدو راز

نااميد خسته درخود شد فرو             سوي جانخواهي دل آورد رو

ناگهانش دستي ازدل گشت باز         چتر دلگرمي ورا شد بر فراز

جان مرغك را نهاد اندر ميان        گفت كاي معشوق من آرام مان

من ترا پرورده ام تو بال را              از ازل ميدارمت تو حال را

ليك هر گه رو بسوي دل كني         بال هستي گرد را حاصل كني

مرغك بيچاره آهي زددرست      گفت اورا كه چه بودي از نخست

گفت من مهرم همان بال دلم           آن حقيقي عشق و آن حال دلم

هر زمان با تو شوم همراه تو           با تو در پروازم از يك آه تو

 اشاره ۱ :                          

                                                     نيمه ليوان

 تشنه بودن در میان چشمه ها

می نماید در نگاهت

                             حق ونا حق  را سراب

گرچه آن ليوان دستت را

هميشه بهر تسكينت

                              كنند تا نيمه آب

 اشاره ۲ : 

مدرسه عشق

ميز و مشق و مداد هم گم شد

در پس قصه‌های تنهائي

تا به كي ازحساب خوانم وجبر

ترم ديگر ، كلاس بالائي

              ***

زندگي ها كلاس هر روزه

آزمونها و تست هاي تكراري

هردبيري به يك زبان گويد

ديكته هائي به متن اجباري

             ***

زندگي دور خود سري دارد

دم بدم مي نويسد اين خودكار

شكل يك دايره كمي بيضي

نقش مي گيرد از نوك پرگار

            ***

فصل پائيز گاه مدرسه هاست

گر چه سال از بهار آغازد

نیمه سالی به رشد می‌بالد  

نیم دیگر نگاه او سازد

           ***

مشق ناخوانده ، در دلم حك شد

عشق ميخواهم  عشق ميخواهم

حرف استاد و هر كتاب و قلم

بهر دل من به مدرسه آيم