(از میان دل بیتاب) آوای خسته ایست که همچون هزاران دل بیتاب دیگر در تکاپوی یافتن آرامشی از جنس نسیم است . نسیمی که همه دشتهای را میپوید و می آید و به همراهش شمیم همنفسی های مرغان حق گو را می آورد . ازمیان دل بیتاب پیام خواستن دارد و مهر :
قاصدك را گفتم به پيامي زبر دوست خوشم گفت آنگه كه صبا تن به گلها سايد نغمة مرغ سحر را بشنو تاسپيده چشمم به سرشاخة باغ خانه خيره از پنجرة كوچك دل باقي ماند